Vandaag naar
de watervallen. Van de Braziliaanse kant heb je een schitterend overview over
alle watervallen. Je kunt er minder dichtbij komen dan in Argentinië maar het
overzicht is hier veel mooier. De Brazilianen hebben een schitterend
uitzichtpunt gebouwd bij El Diablo, dit is een soort steiger met schitterend
panorama. Op dit uitzichtpunt naar twee grote watervallen
gekeken. We werden hier kletsnat en zo ook de videocamera (die heeft nog steeds
griep).
We zouden
vandaag naar de ‘Itaupu dam’ gaan. De grootste dam en energiecentrale (12,8
Gigawatt per jaar). Gebracht door een privé taxi (30 Real heen en terug). De
chauffeur bleef keurig gedurende de hele presentatie op ons wachten. Dat
is nu eens service!
Na een
presentatie van een half uur 'Nationale Braziliaanse trots' (en weinig
inhoudelijke info over de dam),
volgde de bustour naar de fysieke dam, die enorm lang en breed is. De breedte is
280 meter, met een gigagroot meer erachter. Helaas konden we niet ‘in’ de
dam zelf en spuide er weinig water spectaculair uit de sluis.
We zitten hier in Hotel Vila Romana, met zwembad voor 108 Real.
Bij het inchecken waren we even scherp zodat er geen misverstanden bestonden.
108 Real was toch inclusief tax? We zijn op vakantie en we betalen lekker geen
belasting.
Het 'paradijselijke zwembad' bleek 1,5 bij 3 meter te zijn en zeker niet groot genoeg
voor een bommetje! Dus hebben wij bij deze oase een broodje gegeten om
vervolgens drie uur lang heel diep te slapen.
Vervolgens Barra verkend en op
zoek naar een hotel met meer value for money. Maar Barra heeft zijn tijd een
beetje gehad en de hotels ook. Het is een beetje een verloren stadsdeel met
kleine stranden en weinig gezellige uitgaansmogelijkheden. Waar was een bar voor
een vinos tintos? Gegeten bij een superromantisch restaurant aan de oceaan. Tu
de bem!
We werden
getrakteerd op een fantastische en zeer ritmische drumband die door de straten
marcheerden. Dit was Samba!! Alleen maar swingende drums en het was moeilijk om
stil te blijven staan. Wauw!!
We hebben de
drumband dan ook een hele tijd door de straten gevolgd met de dansende menigte
er achteraan. Wat een ritme, wat een dansers. Brazilië ten voeten uit, iedereen
vrolijk en iedereen dansen.
Maar.... pas op je spullen! Ingie werd heftig in de buik getast op zoek naar een
money belt die er gelukkig niet zat. Al hijgend en puffend doorgedanst. Nog een
drankje met de band op de achtergrond . Met nog één Real in onze zak, gingen
we moe maar voldaan terug naar ons hotel.
Met een snelle
catamaran, die er vanaf Salvador 2,5 uur over doet, zijn we naar het eiland Morro de Sao
Paulo gevaren.
Dit is een
paradijselijk eiland met een zeer hoog Gili Trawagan gehalte: geen stress (mooi
T–shirt van) de straatjes (twee hoofdstraten) alleen van zand, geheel
autovrij, veel restaurantjes, internetcafés en een zandplein met mobiele
cocktailbarretjes met carpifruta’s. ’s Avonds een bandje op straat met
vrolijke muziek. Kortom alle ingrediënten om hier een volle week uit te rusten
en overdag aan het heerlijke strand te zitten (praia twee).
We hebben de
bagage met een taxi (meer een kruiwagen die door het zand werd geduwd) naar
Poussada Farrol do Morro laten brengen. Een luxe poussada met zwembad. De
grootste kamer kostte na enig afdingen 130 Real per nacht voor minimaal vier
nachten.
De daaropvolgende twee nachten in Solar de Morro (topview met eigen hangmat op het balkon voor 135
Real) en tenslotte drie nachten in Poussada Natureza voor 150 per nacht.
Heerlijke luxe met een groot zwembad en onze eigen buiten jacuzzi.
Het ‘harde
leven’ op dit tropische eiland speelt zich overdag voornamelijk op het strand
af waar Claudio zijn stoelen verhuurt en rond 16:00 standaard de volleybalshow
begint. Onze activiteiten bestaan hier vooral uit kijken, insmeren, lezen, lunchen,
weer insmeren, omdraaien, zwemmen en beach tennis. Kunnen we hier wel goed
uitrusten?
Na een
inspannend strandbezoek werd de dag meestal in het zwembad of in de jacuzzi met
een borreltje afgesloten en maakten we ons klaar voor het diner. Dit was bij de
meeste restaurantjes niet helemaal naar wens en in de meeste gevallen ging het
eten dan ook retour. De pizza bleek wel aan onze verwachting te voldoen, een
topper dus.
Steevast werd
de dag beëindigd met een carpifruta van Joe. En hoe langer we Joe kenden, hoe
minder suiker en hoe meer wodka hij in onze cocktails denderde.
Na een ruime
week hadden we overal een keer gegeten, hadden we alle cocktails van Joe
geprobeerd en waren we redelijk goed uitgerust.
Tijd om weer te vertrekken van
dit relaxede eiland.
In Buzios verbleven we een kleine week in Villa Mercedes. Normaal zijn we niet zo meegaand maar
de prijs klonk goed. We legden de travel agent vriendelijk uit dat de prijs
van R150 hetzelfde was als de poussada die we gereserveerd hadden in Rio. Daar moest ze
wel iets aan doen. De spanning op haar gezicht nam af toen de eigenaar van Villa
Mercedes met de prijs naar beneden ging tot R130
In Buzios hebben we gedurende
een kleine week een buggy gehuurd: lekker scheuren met zo'n herrieding (geen
deuren, geen richtingaanwijzer en geen km teller). Een tuter zit er ook niet op,
dus even flink gas geven om de aandacht te trekken. dat makt een hels kabaal. De
wegen zijn slecht, de stranden goed (meer dan 20), het is er wat duurder en in
de hoofdstraat heerst een gezellige 'Zandvoortstemming'. Buzios is het strand
voor de welgestelden uit Rio (veel weekend mensen).