5:15 wake up
call. Diablos!! En we hadden nog zo slecht geslapen vanwege de herrie op straat.
De trein vertrekt om 7:00, maar de vorige dag hadden we al koffie en broodjes
geregeld via onze grootste vriend op dat moment. Iedereen zit op het dak van de
trein voor een 6 uur durende tour door de Andes. Maar om 6:00 zat de trein al
bomvol. Hellup!
Gelukkig was er een extra treinstel, snel het dak op om met onze
gekochte kussentjes twee koninklijke plaatjes te bemachtigen aan de goede kant
(rechts). Gelukt! Nu maar hopen dat deze wagen aangesloten wordt. En ja hoor...
we waren de voorste op het dak van een fantastische trein met rondom prachtig
uitzicht en zwaaiende locals.
Deze treinreis is echt een aanrader! De catering
op de trein is ook prima geregeld. Op het dak van de trein wordt je
verondersteld je hand uit te steken zodat de verkopers van hand tot hand steun
vinden, met gevaar voor eigen leven, om de cola’s en de papas fritas aan de
man te brengen.
Uitzicht op de Chimboraza en de trein ‘steekt’ bij
El Nayiz de Diablo.
Daarna terug met de bus naar Riobamba. En wat gebeurt er in deze bus?...
Achterin de bus wordt een kind geboren!! De hele bus applaudisseerden en
iedereen gaf 1 dollar voor de pasgeborene. Bas mocht een naam verzinnen, dat
werd Felice (Geluk) maar omdat het een jongetje was, werd het Felix. Bas moest
de naam op een briefje schrijven om het aan de moeder te geven. Dan ben je wel
peetvader (Don Sebastian) Geweldige ervaring, nu maar hopen dat het niet te veel
geld kost.
In het internetcafé van ons hotel kregen we goed nieuws van Kea: de boete valt
5x keer lager uit!
In het door
het hotel aangeraden restaurant hebben we een goede borrel gedronken op het
goede nieuws van Kea, de geboorte van Felix, ons geregeld hotel op de Galapagos
($20), onze koninklijke plek op de trein en het vertrekken bij BT.
naar Guaranda
Half 12 weer
ontbeten bij Montecarlo (redelijk wazig restaurant met oud brood). Te laat voor
de beroemde markt, maar wel op tijd om het horloge van Bas te maken. (Hij mag
nog steeds geen nieuwe kopen.)
De busreis naar Guaranda voerde om de machtige voet van de Chimboraza (6300
meter). Aangekomen in Guaranda een uur gezocht naar een restaurant voor een
sandwich. Iedereen bleef volhouden “Nog maar twee blokken”. Maar met die
zware rugzak hebben we toch maar een taxi naar het gereserveerde Hotel Colina
(erg rustig) genomen. Broodje gegeten, boekje gelezen.
’s Avonds gegeten in La Colina waar de twee lomo’s en cocktail linea recta
terug de keuken in gingen. Dan maar forel met wijn. De forel stond niet op de
kaart. Aan tafel twee mensen uit Ecuador ontmoet en we hoorden dat El Presidente
Lugi (ontmoet in Quito) van belastingcenten een huis van $7 miljoen wilde kopen.
Vind je het gek dat hij de 8e president in 10 jaar is.
Corruptie......!!
Na enig
treuzelen met de Mastercard van het ‘vriendelijk personeel’ in ons vier
sterren hotel, de bus genomen voor een vier uur durende busreis naar Guyaguil.
De bijrijder studeerde nog wat Nederlands uit ons boekje en nam afscheid met
“Het beste”. Knap hoor.
Daarna namen
we een taxi naar het centrum met de meest gammele rammelbak tot nu toe. De
binnenkant van de deuren ontbraken, de achterbak dicht met hangslot, defecte km
teller en benzinemeter. De draden hing overal uit en het mooiste was de
chauffeur, die reed rond op een strandstoel.
Guyaguil is een saaie stad met veel criminaliteit. Daarom beperkten we ons tot
een bezoek aan de boulevard met standbeeld, een kleine pizza op Iglesias San
Francisco, een shotje internet, inkopen voor de Galapagos en een salade in ons
saaie hotel waar we goed konden slapen. Daar ook een film op TV gezien, heerlijk
om weer eens relaxed TV te kijken.