Peru  (Manu Jungle- Puno)

Deel 1

Lima
Cusco
Inka Trail

Deel 2:

Manu Jungle
Puno
Lake Titicaca

Alle onderstaande plaatjes zijn vergootbaar door erop te klikken.
Klik hier voor een overzicht van Zuid-Amerika

Zes dagen Manu Jungle

De tweede dag tien (!!) uur met de boot naar ‘Blanquillo Lodge’, een zeer romantische lodge. Het donkere pad naar de lodge was geheel met olielampen verlicht. ‘s Avonds op de catamaran op zoek naar kaaimannen, en gids Nicolas probeerde ze met blote handen uit het water te vissen, net Steve Irwin, maar dan minder succesvol.

De derde dag om 4:30 opgestaan om de beste plaatsen te bemachtigen op een gecamoufleerde catamaran die voor anker ging voor een muur met klei (clay lick).

Tijdens ons ontbijtje wachtten we hier op de eerste papagaaien die massaal van de klei komen likken. Daarna komen de grote rood-blauwe papagaaien (macaws) met tientallen tegelijk van de klei peuzelen. In onze gecamoufleerde boot zagen we ze op 20 meter afstand. Geweldig!

Daarna één van de hoogtepunten: wel drie seconden zagen we de zeer zeldzame jaguar. Wauw! Helaas net te kort om een foto te nemen. Dan maar aan land gaan, en foto’s maken van de voetsporen. Je moet toch wat als toerist!

Vervolgens met zijn zessen, de gids en twee helpers, op een catamaran gegaan. De catamaran zat vast met een slot waarvan we niet de goede sleutel hadden, maar met een beetje insectrepellent ging het toch open. Op de catamaran, voorzien van keurige tuinstoeltjes, gingen we op zoek naar de Giant Otters. Helaas hadden ze weekend. Geslapen in ‘Boca Manu Lodge’ waar men koude cerveza had, en stroom vanaf 18:00.

De vierde dag hebben we de twee Amerikanen afgezet op het vliegveld van Boca Manu en hadden we zelf de kans om wat boodschappen te doen (sigaretten, bier, wijn en snickers, want het voedsel van cook Betty dwong ons tot maatregelen).

Daarna met de boot naar het Zona Reservada (7 uur!)  waar we de tenten op een platform opzetten bij het Otorongo Lake. Helaas deed de gasfles het niet meer, zodat Betty’s maaltijd bestond uit broodjes tonijn en kaas. Niet eens zo slecht!

De vijfde dag zijn we eerst gaan wandelen (zonder ontbijt) en vooral veel apen gezien. Met stijve nek (steeds omhoog kijken naar die rotapen) het ontbijt genuttigd bij een buurlodge die ons gasprobleem oploste.

Daarna zo’n drie uur gewandeld naar een andere lodge/klein dorpje voor de lunch en een goed toilet. Zonder enige hoop iets zinnigs te zien in de regenachtige koude jungle zijn we op de catamaran gestapt. En jawel hoor… Een hele familie ( 7 stuks) Giant Otters heette ons luidkeels welkom. Wat een grote beesten en wat hebben ze een plezier in het water. Later hebben we in de cantina van onze camp site bij kaarslicht het dagboek bijgewerkt.

De zesde dag naar Boca Manu airport. Dit is echt gillen: Eén groot grasveld (landingsbaan) en een groot rieten huis waar je verondersteld wordt in te checken en airtax te betalen. In het rieten huisje zit zeven man personeel in een 27MC bakkie te blèren wanneer het volgende vliegtuigje komt. Helaas voor ons, vandaag geen vlucht! Dus konden we niet anders dan met de groep meegaan voor de tweedaagse trip terug naar Cusco. Gelukkig had Vilca via de radio geregeld dat onze busreis naar Puno en ons hotel daar twee dagen werden verzet. 

We konden nog een stop maken in ‘Boca Manu shopping center’ waar we genoeg wijn, sigaretten en overlevingsrantsoen konden inslaan voor deze twee extra dagen. Je weet het maar nooit met onze kok Betty! Gelukkig maar, want op de rivier richting Atalaya bestond onze uitgebreide lunch uit twee aardappelen met saus en een half ei….Jammie!

De overnachting was in één van de mooiste lodges met privé badkamer waar Bas een heerlijke koude douche nam en zich schoor zonder spiegel… Survival!

’s Avonds tussen de apen en tucans een uur gewandeld naar het Tapir look-out point (10 minuten van te voren laatste plaspauze vanwege het territorium van de tapirs). Na 1,5 in het donker op een matras gelegen te hebben (Nicolas snurkte zelfs) geen tapirs. Wel hadden we het erg koud, hadden we honger en moesten we weer plassen. Gelukkig bracht Alex, gewapend met een kapmes ons terug voor een heerlijk koud diner. We werden maar weer verwend!

De zevende dag was een vaardag, stroomopwaarts, terug naar Atalaya. Vanwege het ondiepe water moesten we met zijn allen twee keer de boot uit om deze stroomopwaarts te duwen. Terwijl iedereen duwden, wilde Bas persé een foto maken en daardoor tuimelden pardoes een toerist in het koude water.

Daarna een uur in de bus om in Pilcopata aan te komen. Hier snel internetten en thuis laten weten dat, ondanks dat er geen vlucht was, alles goed met ons was. Toch ongelofelijk dat er aan de rand van de jungle internet is!

De achtste dag bestond uit een elf uur durende busreis, langs diepe afgronden, terug naar Cusco waar we zonder mokken $240 terugkregen voor de tickets. Later bleek ook dat de busreis en ons hotel keurig verzet waren. Prima werk van Vilca!

In ons hotel een heerlijke warme douche genomen. We wisten na een week bijna niet meer wat dat was. Weer een heerlijke pizza gegeten, naast een buurman die cuy aan het eten was. Hij vond hem droog en niet lekker. Geen cavia bestellen dus!

  Puno

‘s Middags zijn we met Edgar en een privé chauffeur naar een festival gegaan. Geweldige parade van mooi aangeklede groepen dorpsbewoners. Ieder in hun eigen stijl. Veel muziek, dansen en foto’s. Erg leuk dat we dit jaarlijkse festival konden meemaken.

 Lake Titicaca

Vriendelijk uitgezwaaid door onze familie gingen we door naar het volgende eiland Tanquille, waar we een wandeling van twee uur gemaakt hebben naar Plaza Armas. Daar konden we eindelijk een normale sandwich bestellen.

Nog verder over het eiland gewandeld waar onze gids in beroerd Engels en Spaans (wat was het verschil?) iets probeerde uit te leggen.

[Home]  [Naar boven]

[Cusco - Inka Trail]