“Quero uno
huevo!” begon Bas aan het ontbijt toen men vertelde dat er geen eieren waren.
Juist dat ei hadden we onderhandeldin de hotelprijs!
Vandaag was de gevaarlijke situatie in La Paz een stuk verbeterd en boekten we een bus en een trein om naar
Uyuni te komen en een privé city tour om 15:00 voor $10 p.p. De uitstekende
gids Julia bracht ons eerst naar een Mirador met uitzicht op La Paz en ‘The
Valley of the Moon’ (een maanlandschap door geërodeerd zacht steen wat
telkens verandert van vorm na iedere regenbui).
Later naar een standbeeld wat
ons sterk deed denken aan de Paaseilanden en ‘Plaza de Marillo’ waar we de
ceremonie meemaakte en de vlaggen gestreken werden.
Julia vertelde dat er voor
iedere provincie één vlag is en dat er één vlaggenstok extra is voor de
kuststrook die Bolivia verloren heeft aan Chili in 1789! Dit zit nog steeds diep
bij de Bolivianen.
Verder heeft
ze ons een neoklassieke kathedraal, El Mirador met de huwelijkspost, een
koloniaal straatje en de Witch Market laten zien.
‘s Avonds
bij Layqa gegeten waar we twee glazen wijn gratis bedongen hadden. Bas at hier
zijn eerste Lama die overigens prima smaakte.
La Paz (Chicaltaya)
Tussen 8:00 en
8:30 zouden we worden opgehaald. Dus in Zuid-Amerika is dit om 9:00. Even tijd
dus om naar huis te bellen en te internetten. Anderhalf uur later waren we met
onze slecht Engels sprekende gids op de 5200 hoge meter refuge van de
Chicaltaya. Daarna heel langzaam naar 5380 meter (de eerste top) gelopen.
Slopend op deze hoogte!
Leuk uitzicht
op La Paz en in de verte Lake Titicaca. De andere kant was helaas helemaal
mistig. Bas is nog doorgelopen naar 5400 meter, maar wel met een mond vol
cocabladeren.
Terug in het
hotel nog maar even een dutje gedaan na die duizelingwekkende hoogte. Dit neemt
echt al je energie weg. Daarna de foto’s op CD gezet en ja hoor, Erik had een
fles wijn voor ons bemachtigd voor 30 Bollen.
Daarna even
een borreltje in een Nederlands café ‘Sol Y Luna’. Aangezien op zondag veel
dicht is (na tien minuten met de taxi hadden we nog geen open restaurant) maar
weer gegeten in ons restaurant met de fles wijn van Erik op tafel.
Vandaag
een city tour geboekt met privé-gids Mario die
ons voerde langs: Plaza 25 mayo, rechtenuniversiteit, de markt, duelstraatje met
kerk ( hier werden vroeger de duels gevochten voor een vrouw), het textielmuseum
met uitleg over Tarabuco’s en Jalga’s cultuur.
Toen verder met de taxi naar
Recolettes waar we aankwamen met ijzel en donder.
Daar zagen we de heilige cederboom van 1400 jaar oud, veel kunst van
onbekende missionarissen. Ook was er beeldende kunst waarmee vroeger de Quescha
en Aymarra mensen mee bekeerd konden worden, aangezien de missionarissen hun
taal niet spraken.
Vervolgens naar Parc Bolivar waar een mini Eiffeltoren en Arc
de Triomphe staat. Dit alles om de toenmalige prinses van de Ambassadeur te
behagen omdat ze Frankrijk zo miste. De tour afgesloten met een bezoek aan de
Kathedraal San Francisco, barokstijl. De bouw van deze Kathedraal heeft 40 jaar
geduurd. Aan het plafond kun je ook de verschillende stijlen zien gedurende deze
lange bouwperiode.
‘s Avonds
naar Terminator III geweest. De film begon pas als er minimaal zeven mensen
waren. Dus dat was niet de aangegeven 18:30. Om 19:15 konden we echt gaan
kijken.
Je komt hier
ook iedereen tegen: de Zwitsers, de Ieren en ook weer de Fransen Xavier en
Stephanie, met wie we een broodje kroket hebben gegeten in een Nederlands café.
En in dit café zat ook Steve waarmee Bas de Incatrail gelopen had…. Wat een
toeval allemaal!!
De drie uur
durende mijntour was vermoeiend maar interessant. We werden eerst gehesen in een
complete mijnuitrusting met laarzen, broek, jas en een helm met verlichting. Dit
was hard nodig in de donkere en smerige gangen. We zagen de mijnwerkers hard en
vies werk doen voor weinig geld (1000 Bollen per maand). De gemiddelde leeftijd
ligt maar tussen de 40 en 50 jaar. De meegenomen cadeautjes (cocabladeren,
handschoenen en Fanta) werden helaas centraal door de gids uitgedeeld. De Fanta
was bedoeld om hun eigen alcohol van 90% (spiritus!) te kunnen mixen. Brrrr….
Dynamiet als
cadeau was tijdens onze tour niet mogelijk vanwege de veiligheid. We zagen de
mijnwerkers met compressieboren en water gaten boren waar later het dynamiet
inging. Tijdens de tour twee grote knallen gehoord.