Bolivia (Salar de Uyuni)
Deel
1
Deel 2
Alle onderstaande plaatjes zijn vergootbaar door erop te klikken.
Klik hier voor een overzicht van Zuid-Amerika
Drie dagen Salar de Uyuni
Drie dagen
Salar de Uyuni en daarna door naar San Pedro deAtacama (Chili).
De eerste dag snel boodschappen gedaan: Snickers, koekjes en 15 liter water (eigen water meenemen voor drie dagen) voor een barre tocht door het Salar. Met een groep van zes mensen , 2 Israëlische nichten, twee sympathieke Nederlanders en wij. Dus Ingie was met drie echte kerels op stap!
De eerste dag
in een Jeep met gids Pauli, die niet zo spraakzaam was, door het zoutmeer
gecrossed. Wauw net wintersport! Na het zouthotel bij Isla de Pescado, een
eiland vol met cactussen midden in het zoutmeer, veel maffe foto’s gemaakt.
De grond smaakte echt zout. De zoutlaag is 9 meter dik en daaronder is water. Met de verblindende witte vlakte hadden we een zonnebril echt nodig. Met de Jeep en een gangetje van zo’n 90 km per uur door de zoutvlakte gescheurd op weg naar het Colgue hotel waar we zouden eten en slapen.
We sliepen in een zes-persoons kamer
maar na wat bier en wijn besloten we onze spullen in een vrije kamer te leggen.
Yohoo, geen gesnurk! Aan het einde van de avond kwam de whiskyfles van de
Nederlanders op tafel dus we hebben daarna heerlijk geslapen.
De tweede dag vroeg op om 6:00 op en ontbijt om 6:30 met enkel brood en chocoladepasta. Klaar voor een lange reisdag in de Jeep over unpaved road (erg hobbelig). Wij zaten samen achterin de kennel van de Jeep.
We hebben deze ochtend twee meren bezocht met flamingo’s. Bij het eerste meer bezeerde Bas tijdens het filmen zijn knieën aan het harde gras, maar we hadden wel een mooie film! Bij het tweede meer, waar nog meer flamingo’s waren en nog mooier was dan het eerste, stapte Bas tijdens zijn fotosessie midden in een modderpoel. Het leven van een fotograaf gaat niet altijd over rozen.
Na de lunch met adembenemend uitzicht over het zoutmeer, doorgereden naar een hoop stenen waar hoge-luchtdruk-konijnen zaten. Hier kreeg onze Jeep ook een lekke band. Dat kon Pauli mooi gaan repareren.
Tenslotte
aangekomen bij een rood meer, Lago Colorado. Het was hier erg koud en heel
winderig. De slaapplaats was echt een dump, de meest brakke tent waar we ooit
geslapen hebben!! De wind gierde door de barak en de toiletten waren niet om aan
te zien en zeker niet om naar toe te gaan. We lagen hier met z’n zessen op een
kamer en één van de Israëliërs hield ons de halve nacht wakker met zijn
enorme gesnurk. Gelukkig was het niet zo koud (-8). We hadden mensen in Cusco
ontmoet die hier geslapen hadden met –25!
Het diner vond
plaats in de krappe gang, waar we steeds moesten opschuiven om de soep en de
vegetarische spaghetti te laten brengen. Ook hier zorgde de whisky van Erik en Gerrit voor een goede nachtrust.
De derde dag opgestaan om 5:00, helaas was de zon al op, dus hadden we Lago Colorado bij zonsopgang gemist. Maar het was nog steeds waanzinnig koud. Met de wantjes aan naar de geisers. Indrukwekkend, de hete geisers zorgde voor warmte en stank (zwavellucht, net rotte eieren) en dat allemaal vlak vòòr het ontbijt dat werd geserveerd bij de thermobaden. Eindelijk even de voetjes gewassen in de warme baden. Broodje gebakken ei als ontbijt… wat een luxe.
Vervolgens doorgereden naar Lago Verde. Het mooiste wat Bas had gezien op deze tour. De schittering van de inactieve vulkaan Licancabur in het grote groene meer was adembenemend!!
De exit stamp
bij de grens naar Chili kostte 15 Bollen per persoon. De bus bracht ons in een
razend tempo van 4200 naar 2200 meter en de druk veroorzaakte een pijn aan de
ogen van Ingie. Aangekomen bij de grens zijn we 1,5 uur bezig geweest met
grensrituelen en kwamen we aan in het stoffige dorp San Pedro de Atacama.
Het eerste wat Bas wilde doen, was een buskaartje kopen naar Salta (Argentinië). Helaas ging de bus pas vrijdag 3 oktober. Dat was dus nog drie dagen in dit stoffige dorp. Gelunched bij Adobe internetcafé en ‘s avonds met Erik en Gerrit in een pizzeria gegeten. Bas had ‘vino de la casa’ geregeld maar dat was hier geen gratis wijn, maar gewoon ‘huiswijn’.
San Pedro de Atacama
(paardrijden)
De dag van de
beloftes. Eén van de drie zou vandaag worden ingelost. Namelijk
‘paardrijden….’ Om 16:00 zou Avelino klaarstaan met twee paarden.
Om 16:10 kwam Avelino, stomdronken van de $20 die we hem gisteren gegeven hadden, maar met één paard aanzetten. Ingie ging snel op het paard zitten om samen met Avelino het andere paard op te halen ongeveer 1 km verderop. Pas om 17:00 kwam Ingie terug met knikkende knieën en besloot dat het beter was als Bas de tour alleen deed.
De dronken Avelino werd vakkundig vervangen door de sympathieke Antonio die Bas twee uur lang meenam naar ‘Valle de la Muerte’. Na een uurtje lopen leerde Antonio Bas galop en zelfs de draf in het rulle zand. Wauw wat ging dat snel! Bijna in volle galop van het paard geschud. ’s Avonds gefondued met een kampvuur in het midden van het restaurant.
[Home] [Naar boven]